Gustave Caillebotte: Rue de Paris, temps de pluie (1877)

Home»Blog

Kunsthistorica Sophie van Steenderen

Zen-Mist

9 november 2009

Wat een mist, gisteren. Ik houd van mist.
Mist heeft iets mysterieus', iets beklemmends. Omdat je je niet goed kunt oriënteren, lijkt de vertrouwde wereld om je heen opeens onherkenbaar geworden. Je kunt slechts een paar meter voor je uitkijken, niet wetend wat er achter die muur van mist op je af komt. En als je je omdraait, is alles wat achter je ligt wazig.
Een mooie metafoor voor het leven. Het enige waar je zeker van bent is het hier-en-nu, daaromheen is alles in nevelen gehuld.

Friedrich Caspar David Friedrich hield ook van mist. En hij had daar soortgelijke romantische ideeën bij. (Sterker nog, misschien is mijn 'mist-beleving' wel gevormd door de schilderijen van Friedrich).
De mens is nietig wanneer hij geconfronteerd wordt met de overweldigende natuur. De mens is maar een heel klein, onbetekenend onderdeeltje van het grote geheel. Hij tuurt in de verte, om te ontdekken wat hem te wachten staat, maar al wat hij ziet is mist, nevel, oneindigheid. De enige zekerheid is de vierkante meter grond waarop hij staat.

Ik houd van mist, en ik houd van het werk van Caspar David Friedrich. Ze herinneren mij eraan in het nu te leven.

Afbeelding: Caspar David Friedrich, Der Wanderer über dem Nebelmeer, 1818

terug