Gustave Caillebotte: Rue de Paris, temps de pluie (1877)

Home»Blog

Kunsthistorica Sophie van Steenderen

Less is more

1 januari 2010

Een nieuw jaar. Een schone lei. Mijn hoofd is nog leeg. Het jaar ligt maagdelijk voor me. Dit jaar ga ik het anders doen. Dit jaar richt ik mijn hoofd in als een modernistische villa. Een witte, ruimtelijke blokkendoos naar ontwerp van Ludwig Mies von der Rohe of Frank Lloyd Wright of Le Corbusier. Leeg, strak, schoon, gestructureerd en georganiseerd. Alle meubels – en dat zijn er uiteraard bitter weinig, enkel een paar essentiële designstukken van hoge kwaliteit, want immers, less is more - hebben een vaste plek. Door de brandschone ramen -transparantie, heerlijk- heb ik zicht op een waterval met rustgevend naar beneden vallend water, of op glooiende graanvelden, zover het oog reikt. Ja, zo zal het zijn in mijn hoofd dit jaar! Alle overbodige ballast moet buiten de deur gehouden worden. Ieder voornemen, elk plan, iedere activiteit, ieder snippertje informatie, moet eerst gewogen worden alvorens het mijn huis, mijn hoofd, mag binnenkomen. Bezoek is mogelijk, maar graag van te voren schriftelijk aan te vragen. En bij het betreden van mijn huis schoenen uit. Dank u. De balans mag niet verstoord raken. Want ik kan het niet vaak genoeg herhalen: Less is more. Rust in mijn kop.

modernistische villa-hoofd Een mooi idee, zo aan het begin van het jaar. Mijn modernistische villa-hoofd. Maar het jaar is nog geen dag oud, of de eerste designstoel wordt verschoven. Gaandeweg februari blijkt er toch het nodige achterstallig onderhoud gepleegd te moeten worden. En wat later komen de eerste gasten binnenstommelen. Onnodig te zeggen dat zij hun komst niet vantevoren hebben gemeld. En ach, omdat ik het zo gezellig vind dat ze er zijn en een beetje leven brengen in mijn stille, witte designhuis vergeet ik dat ze hun schoenen uit moeten doen. Modderstappen op mijn spierwitte, hoogpolige kleed. De plannen worden even terzijde geschoven en uit de kelder worden de IKEA klapstoelen erbij gehaald, want die ene comfortabele Eames stoel biedt geen plek aan alle bezoekers. Als in de zomer de rust is wedergekeerd, probeer ik me te concentreren. Met de ramen open – ramen die trouwens al lang niet meer zo streeploos schoon zijn als eerst, maar ja, wat wil je met zo'n regenachtig voorjaar – blijkt dat niet mee te vallen. Oorverdovend klatert dat water langs die waterval naar beneden, of anders zijn het de landbouwmachines wel die met veel gebroem het graan komen oogsten en mij daarmee de rust ontnemen. De voorgenomen structuur en organisatie zijn ver te zoeken. Plannen worden gemaakt bij bosjes, uitvoeren is van later zorg. En snippertjes informatie? Ach mensen, het is een stortvloed aan informatie die mijn ooit zo steriele, lege villa komt binnenstromen. Gewogen wordt er allang niet meer.

Voor ik het weet is het alweer december. Tijd om de balans op te maken. Mopperend schuif ik een stapel oude kranten van de IKEA klapstoel, de Eamesfauteuil kan ik namelijk even niet vinden, die gaat hoogstwaarschijnlijk verborgen onder een berg kleding. Ik moet bezinnen, nu! Maar wil dan wel iedereen even z'n kop dichthouden, alsjeblieft! Met een geagiteerde, ongecontroleerde beweging gooi ik koffie over het morsige, grijsbruine platgetrapte hoogpolige kleed. Maar goed, tijd dus om de, hopeloos verstoorde, balans op te maken. Less is more....Rust in mijn kop. Dat was de bedoeling. Ik kijk om me heen, in mijn modernistische villa-hoofd en kan maar één ding concluderen: die kop van mij is -wederom- een huishouden van Jan Steen geworden.

Volgend jaar ga ik het anders doen, echt waar!

Jan Steen

terug